تبليغاتX
نيش و سكوت و خلوت
تا انجايي كه نباشد الان

پشت سر گذاشته ام پل های تمنا را

و بی رغبتم بر آرزوهای گذشته.

همراهی ندارم جز رنج هایی که

میراث بی هودگی درون من اند،

و دیهیمی که گل های شادابش

بی رحم در تازش بوران های سرنوشت شوم فسرد.

اینک روز می سپارم غمناک و تنها

و چشم دوخته ام بر راهی که مرگ مرکب می راند

و باز می جویم نقشم را

در تنها برگ لرزان و دیرنده بر شاخسار لخت

که گوش سپرده است به زوزه ی زمستانی بورانی سیاه

و زخمی ش در پیکر اش  ! از سوز تا آخر باییز .                                                                                                                    Pushkin, Aleksander Sergeevich            ترجمه:بابک شهاب                                                    

+ نوشته شده در  شنبه 26 اردیبهشت1388ساعت 2:28  توسط زاغچه  | 

جهان این بیداد پهناور

قریه تا قریه اشک

غریبه تا غریبه ترس!!

مترسک تا مترسک درد!

جهان این بیداد پهناور

مثل پروانه ای در مشت چه آسون میشه ما رو..................!


+ نوشته شده در  چهارشنبه 9 اردیبهشت1388ساعت 1:25  توسط زاغچه  | 

وقتي به جرم خدايي بالاي دارت ميكشند                                                                                                                                                         
و هق هق ِ حقت را سنگ ميزنند                                                                                                                                         
وقتي ، شعله هاي عشقت را به آتش ميكشند
مجنون تر شو!!                                                                                                                                      
هميشه كوچه هاي تاريخ براي "عصيان دل"
تنگ بوده!                                                                                                                                                                                                                                                  نوروزتون پر از گل و عشق

+ نوشته شده در  شنبه 1 فروردین1388ساعت 20:2  توسط زاغچه  | 


آي ... انسان!

اي سوار سركش مغرور!

اي شتابان رهرو گمراه!

اي بغفلت مانده ي خود خواه!

چشم سر بربند

چشم دل بگشاي

اين طلاها غارتي از رنگ زرد دردمندانست

اينهمه ياقوت آتش رنگ-

آيتي از خون دلهاي پريشانست

توده ي سيمين مرواريد-

يادگار صد هزاران چشم گريانست

آي... انسان! سركشي بس كن

+ نوشته شده در  دوشنبه 14 بهمن1387ساعت 2:3  توسط زاغچه  | 



ندارم چشم من، تاب نگاه صحنه سازيها

من يكرنگ بيزارم، از اين نيرنگ بازيها

زرنگي، نارفيقا! نيست اين، چون باز شد دستت

رفيقان را زپا افكندن و گردن فرازيها

تو چون كركس، به مشتي استخوان دلبستگي داري

بنازم همت والاي باز و، بي نيازيها

به ميداني كه مي بندد پاي شهسواران را

تو طفل هرزه پو، بايد كني اينتركتازيها

تو ظاهرساز و من حقگو، ندارد غير از اين حاصل

من و از كس بريدنها، تو و ناكس نوازيها

رحيم معيني كرمانشاهي
+ نوشته شده در  جمعه 27 دی1387ساعت 2:16  توسط زاغچه  | 

              

به راستی!! 

 همه چیز در جهان برای بودن آدمیست

 و درد آن است که بودن خود برای چیست؟

 چه خنده آورن  آنها که بودن خویش را در جهان

  ابزار چیزی قرار دادن  که خود ابزار بودن آنهاست !!!

+ نوشته شده در  دوشنبه 23 دی1387ساعت 0:6  توسط زاغچه  | 

پنجره

بس است هر چه زمین از من و تو بار کشید

                                          باید جایی کنار کشید!!

    چقدر میتوان بر روی این دیوار

به جای پنجره

                         نقاشی بهار کشید؟!!

+ نوشته شده در  یکشنبه 15 دی1387ساعت 23:17  توسط زاغچه  | 

 

دهقان فداکارم پیر شد!

 راستی! چوپان دروغگو عزیز شده.

 شنگول و منگولم گرگ شدن.

شیرین دیگه فرهاد و پیچونده با اون یکی رفته اسکی!

کبری هم تصمیم گرفته دماغ و عمل کنه!!

واقعا درد ما چیه؟؟

تو این طنزای ساده چیه؟

 

+ نوشته شده در  یکشنبه 8 دی1387ساعت 0:7  توسط زاغچه  |